Ιβάν Γιοβάνοβιτς και Εθνική Ελλάδος: Τα καλύτερα υλικά για μια… άνοστη φασολάδα;

Ζούμε σε μια εποχή όπου το ελληνικό ποδόσφαιρο διαθέτει ίσως την πιο ταλαντούχα και «γεμάτη» φουρνιά παικτών των τελευταίων δεκαετιών. Ποδοσφαιριστές που πρωταγωνιστούν σε κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, με παραστάσεις και ποιότητα που θα έπρεπε να μεταφράζονται σε μια Εθνική Ομάδα φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Κι όμως, η τελική «γεύση» που μας μένει είναι αυτή μιας κακομαγειρεμένης φασολάδας.

Η παρομοίωση είναι απλή αλλά ουσιαστική: Δώσε τα ίδια, κορυφαία υλικά από τους καλύτερους παραγωγούς σε έναν ερασιτέχνη και στον Άκη Πετρετζίκη. Το αποτέλεσμα θα είναι η μέρα με τη νύχτα. Αυτή τη στιγμή, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς μοιάζει να διαχειρίζεται τα καλύτερα υλικά που πέρασαν ποτέ από την κουζίνα της Εθνικής, αλλά το πιάτο που σερβίρει δεν πείθει κανέναν.

Η τακτική εμμονή που πληγώνει

Ο Σέρβος τεχνικός επιμένει σε ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού: build up από την άμυνα. Μια σύγχρονη και σεβαστή τακτική προσέγγιση, η οποία όμως για να λειτουργήσει απαιτεί τους κατάλληλους εκτελεστές και, κυρίως, προσαρμοστικότητα.

Η πραγματικότητα είναι οδυνηρή. Η σταθερή επιλογή ενός αμυντικογενούς άξονα στη μεσαία γραμμή, με παίκτες όπως Κουρμπέλης, Ζαφείρης αποδεικνύεται ξανά και ξανά ακατάλληλη για αυτό το πλάνο απέναντι σε ποιοτικούς αντιπάλους. Το αποτέλεσμα;

• Τρία γκολ παθητικό από τη Δανία.
• Τρία γκολ παθητικό στη Σκωτία.
• Τρία γκολ παθητικό ξανά από τη Δανία.

Το μοτίβο είναι τρομακτικά επαναλαμβανόμενο, αλλά η αντίδραση από τον πάγκο είναι μηδενική. Η ίδια συνταγή, η ίδια τακτική, το ίδιο πικρό αποτέλεσμα. Λες και δεν υπάρχουν άλλοι παίκτες, λες και δεν υπάρχει άλλος τρόπος παιχνιδιού.

Ο μύθος του κυριαρχικού ποδοσφαίρου και η πραγματικότητα των αριθμών

Πολλοί θα ισχυριστούν ότι ο Γιοβάνοβιτς πάντα έχτιζε ομάδες με υπομονή, δημιουργώντας ένα κυριαρχικό στυλ. Τα στοιχεία, όμως, έρχονται να διαψεύσουν αυτόν τον ισχυρισμό, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την επιθετική παραγωγικότητα.

Ας θυμηθούμε την πορεία του Παναθηναϊκού τη σεζόν 2022-2023, όταν και τερμάτισε δεύτερος. Σε 36 αγώνες, η ομάδα του πέτυχε 47 γκολ, εκ των οποίων πάνω από 10 προήλθαν από την άσπρη βούλα.

Την ίδια σεζόν, οι επιδόσεις των βασικών ανταγωνιστών ήταν:

• ΑΕΚ: 69 γκολ
• Ολυμπιακός: 70 γκολ
• ΠΑΟΚ: 57 γκολ

Τα νούμερα δεν λένε ψέματα. Το ποδόσφαιρο του κυρίου Γιοβάνοβιτς ΠΟΤΕ δεν ήταν καταιγιστικά επιθετικό. Πώς είναι δυνατόν, στα 63 του, να προσπαθεί να το εφαρμόσει για πρώτη φορά στην καριέρα του, και μάλιστα στην πλάτη της Εθνικής Ομάδας;

Χαραμίζεται η καλύτερη “φουρνιά”;

Με ακατανόητες επιλογές, όπως η συνεχής παρουσία συγκεκριμένων παικτών όταν άλλοι παραγκωνίζονται, και με μια τακτική ακαμψία που αγγίζει τα όρια της εμμονής, ο κίνδυνος είναι πλέον ορατός: η καλύτερη γενιά Ελλήνων ποδοσφαιριστών κινδυνεύει να αχρηστευτεί.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 έχει ήδη χαθεί. Αν δεν υπάρξει άμεση αλλαγή νοοτροπίας, τακτικής και προσώπων, το Euro του 2028 θα έχει την ίδια μοίρα. Είναι άλλο πράγμα να αντιμετωπίζεις το Λιχτενστάιν και τα Νησιά Φερόε και εντελώς άλλο να κοντράρεις τη Σκωτία, τη Δανία ή την Αγγλία. Κάθε παιχνίδι έχει τις δικές του ανάγκες.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, με την υποστήριξη μεγάλου μέρους του τύπου, συνεχίζει απτόητος. Οι τριάρες όμως έρχονται σύννεφο και οι αποκλεισμοί είναι γεγονός. Είναι κρίμα για αυτά τα παιδιά που πραγματικά αξίζουν περισσότερα. Είναι κρίμα για όλους εμάς.